Witamy na stronie historycznej
Zapraszamy do korzystania
domowa

POSTACIE HISTORYCZNE

ŚREDNIOWIECZE

POBIERZ PLIK


Chlodwig

(ur. 466 r. n.e. - zm. 511 r. n.e.)

Chlodwig I był władcą państwa Franków, synem Childeryka i Basiny z dynastii Meroweuszy. Objął tron w 481 roku roku, po śmierci ojca. Stolicą państwa Chlodwiga był Tournai (miasto w Belgii, z czasów Cesarstwa Rzymskiego, ok.50 lat stolica państwa Franków). W tym czasie duże wpływy miało kilku władców w dzielnicach kraju. Ambitnego władcę czekał okres walk o wzmocnienie swej pozycji. Chlodwig wyprawił się do Galii, rozbił wojska Syagriusza w bitwie pod Soissons i dokonał podboju państwa Wizygotów. Po tym zwycięstwie przeniósł swoją stolicę do Soissons (od 509 roku Paryż). Później swe wojska skierował przeciw Alemanom a w 496 roku przyjął chrzest w Reims. Następnie doszło do walk w Burgundami i Wizygotami, ,rozbudował administrację (wykorzystując dawny aparat urzędniczy). Największym sukcesem było zjednoczenie państwa (510 rok).

Karol Wielki

(ur. 742 r. n.e. - zm. 814 r. n.e.

Karol Wielki, król Franków od 768 roku, cesarz rzymski od 800 roku (koronowany na cesarza przez Leona III, po złożeniu mu przysięgi wierności), syn Pepina Małego z dynastii Karolingów. Powiększył terytorium na wschodzie i południu, umocnił jedność państwo politycznie i religijnie, uporządkował prawodawstwo, opiekun nauki i oświaty. Prowadził politykę ekspansji. Odniósł sukces w 33 wyprawach (podbił Awarów na Węgrzech, Sasów na terenie Niemiec, plemiona Longobardów i Słowian oraz po przekroczeniu Pirenejów Arabów. Stworzył państwo o obszarze ok. 1 miliona km2 z podziałem na hrabstwa w centrum i marchie na pograniczu. Rozbudował też i uporządkował organizację Kościoła w Państwie Franków. Najważniejszym ośrodkiem politycznym było miasto Akwizgran. Jego państwo uważa się za pierwszą monarchię feudalną, typową dla okresu pełnego sredniowiecza.

Grzegorz VII

(ur. 1020 r. n.e. –zm. 1085 r. n.e.)

 Grzegorz VII, święty kościoła katolickiego, papież w latach 1073-1085 (jego następcą był Urban II który na synodzie w Clermont rzucił hasło wypraw krzyżowych-krucjat). Urodził się we Włoszech w Toskanii a wykształcenie zdobył w klasztorze benedyktynów (przybrał imię Hildebrandt). Był pomocnikiem papieża Grzegorza VI (próba detronizacji papieża, z powodu klątwy cesarz musiał ukorzyć się na zamku w Canossie w 1077 roku. Należał do grona papieży-reformatorów, a najlepiej znany jest z powodu tzw. sporu o inwestyturę (prawo do mianowania dostojników kościelnych-biskupów) z cesarzem Henrykiem IV (cesarstwo niemieckie). Z jego czasów pochodzi dokument tzw. Dictatus Papae (1075) – jest to program reformy Kościoła (uniwersalizm średniowieczny-pełna władza papieża nad całym Kościołem).

Bolesław Chrobry

(ur. 967 r. .n.e.– zm. 1025 r. n.e.)

Bolesław Chrobry był pierwszym królem Polski i jednym z najdłużej panujących polskich władców. Prowadził odważną politykę wobec Cesarstwa Niemieckiego i Rusi Kijowskiej umacniając pozycję swojego państwa w Pochodził z dynastii Piastów, jego ojcem był MIeszko I i księżniczka czeska Dąbrówka. Był to pierwszy koronowany król Polski (od 1025). Objął rządy w 992 roku, wypędzając krótko potem swoją macochę wcześniejszą mniszkę Odę i przyrodnich braci. Poparł akcję chrystianizacyjną Wojciecha na teren Prus (997rok) a po męczeńskiej śmierci wykupił jego zwłoki. Jednym z sukcesów polityki zagranicznej było spotkanie z cesarzem Ottonem III w Gnieźnie w 1000 roku. Uzyskał wtedy zgodę na utworzenie organizacji kościelnej, wsparcie w wyprawie na wschód, zgodę na koronację oraz Polska została włączona do koncepcji uniwersalistycznej Europy cesarza.Przyłączył teren Milska i Łużyc.

Władysław Jagiełło

(ur. 1362 r.n.e. - zm. 1434 r. n.e.)

Władysław II Jagiełło był synem Olgierda i Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra. Król Polski )lata 1386-1434) oraz Wielki Książę Litewski (w latach 1377–1381 i 1382–1401). W 1385 zawarł z Polską unię personalną w Krewie, zobowiązując się do przyjęcia chrztu, chrystianizacji Litwy oraz poślubienia królowej polskiej Jadwigi w zamian za tron.Władzy na Litwie zrzekł się na rzecz brata Witolda.Prowadził Wielką Wojnę z Zakonem Krzyżackim ( w latach 1409–1411) i dowodził zwycięskimi wojskami polsko-litewskimi w bitwie pod Grunwaldem w lipcu 1410 roku. Pokojami w Toruniu i Mielnie unormował stosunki z Zakonem. Odrzucił koronę Czech i zapewnił sukcesję dla syna Władysława. Sukcesem był hołd z Mołdawii i sojusz z wrogą Brandenburgią. Dzięki niemu Polska wyrwała się z izolacji politycznej.

Henryk IV

(ur. 1050 r. n.e. - zm. 1106 r. n.e.)

Henryk IV Wielki król niemiecki od 1056 (faktycznie objął tron 9 lat później), Święty Cesarz Rzymski od 1084 do swojej abdykacji w 1105 roku, najstarszy syn cesarza Henryka III i jego drugiej żony Agnieszki z Poitou zwanej Akwitańską. Był trzecim cesarzem z dynastii salickiej (zwanej też często dynastią frankońską). Na początku panowania stłumił bardzo krwawo bunt Sasów, następnie popadł w konflikt o wpływy z papieżem Grzegorzem VII. NIestety sytuacja nie była dla niego sprzyjająca dla Henryka, z powodu osłabienia wojną domową w Niemczech. Henryk IV izolowany w świecie chrześicjańskim tracący wpływy w Cesarstwie z powodu nałożonej na niego przez papieża ekskomuniki, chcąc utrzymać się przy władzy, wraz z małym orszakiem udał się na teren Włoch w celu przebłagania papieża. Zastał go w zamku Canossie gdzie w 1077 roku 3 dni korzył się w worku pokutnym i boso przed papieżem.

Otton III

(ur. 980r. n.e. - zm. 1002 r. n.e.)

Otton III, syn cesarza Ottona II i bizantyjskiej księżniczki Teofano. Jego narodziny były ważnym wydarzeniem dla dynastii Ludolfingów, która wiązała z Ottonem III duże nadzieje. 25 grudnia 983 r. obyła się w Akwizgranie koronacja Ottona III na króla Niemiec i Włoch. Małoletni Ottona nie był zdolny do rządzenia państwem, z tego powodu rozpoczęła się rywalizacja o sprawowanie regencji w państwie. Spowodowalo to zatarg zwolenników Ottona III z sojusznikami Henryka Kłótnika. Na zjeździe w Kwedlinburgu w 986 Mieszko I poparł Ottona III. Władca Niemiec toczył walki, m.in. przeciwko Słowianom Połabskim. Apogeum panowania Ottona to 1000 rok (zjazd w Gnieźnie) gdzie przedstawił wizję zjednoczonej Europy. W realizacji tych planów przeszkodziła śmierć młodego władcy , spowodowana gruźlicą lub malarią.

Kazimierz Wielki

(ur. 1310 r. n.e.- zm. 1370 r. n.e.)

Kazimierz III Wielki, ostatni król Polski z dynastii Piastów (lata 1333-1370), był synem Władysława III Łokietka i Jadwigi, córki Bolesława Pobożnego. W 1325 zawarł małżeństwo z Aldoną, córką Giedymina, po powrocie z Węgier, został w 1331 roku namiestnikiem ojca. Po jego śmierci Kazimierz został koronowany 25 IV 1333 w katedrze na Wawelu. Poprawił stosunki z Krzyżakami (rozejm) i margrabią brandenburskim. W Wyszehradzie wykupił od Jana Luksemburskiego tytuł króla Polski. Po pokoju kaliskim w 1343 rokuzyskał Kujawy i ziemię dobrzyńską. Wzmocnił wewnętrznie państwo Polskie, a polityce zewnętrznej odbył wyprawy na Ruś. Powiekszył ponad 2,5- krotnie obszar pańśtwa do ok. 270 tys. km2. Pierał rozwój miast i wsi (lokacje) oraz przemysłu i handlu. Uporządkował też kwestię dóbr monarszych. W 1364 roku dzięki niemu utworzono Akademię Krakowską.

 

kontakt z nami

Email: thanatos27@o2.pl